Sztuka Europy Wschodniej widziana z globalnych perspektyw: przeszłość i teraźniejszość

24-27 października 2014

 

 

Thomas DaCosta Kaufmann

jest profesorem historii sztuki i archeologii (Fryderyk Marquand Professor) na Uniwersytecie Princeton oraz członkiem Polskiej Akademii Nauk, Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk i Królewskiej Flamandzkiej Akademii Nauk, Literatury i Sztuk Pięknych. Wśród osiągnięć i wyróżnień prof. Kaufmanna należy wymienić Medal Franciszka Palackiego Czeskiej Akademii Nauk za osiągnięcia w naukach społecznych oraz doktorat honoris causa Technische Universität w Dreźnie nadany w roku 2011 za osiągnięcia w dziedzinie badań nad historią Europy Środkowej, ich wkład w proces tworzenia tzw. globalnej historii sztuki, a także za zasługi dla międzynarodowej współpracy i wzajemnego zrozumienia między narodami. W listopadzie 2013 roku prof. Kaufmann otrzymał, jako pierwszy zagraniczny uczony, tytuł doktora honoris causa historiae artium Uniwersytetu Masaryka w Brnie. Lista publikacji Thomasa DaCosta Kaufmanna obejmuje kilkanaście książek i ponad dwieście artykułów i esejów. Wśród jego prac na temat architektury i sztuki Europy Środkowej należy wymienić: Drawings from the Holy Empire, 1540-1680: A Selection from North American Collections (1982); The School of Prague. Painting at the Court of Rudolf II (1985); Central European Drawings, 1680-1800. A Selection from American Collections (1989; Court, Cloister, and the City. The Art and Culture of Central Europe, 1450-1800 (1995); Art and Architecture in Central Europe, 1550-1620: an Annotated Bibliography (1989; wyd. II poprawione 2003); Central European Drawings in the Crocker Art Museum (2004). Jego najnowsza książka to: Arcimboldo: Visual Jokes, Natural History, and Still-Life Painting (wyd. 2010). Po wydaniu Towards a Geography of Art (2004) oraz współredakcji z Elizabeth Pilliod pozycji Time and Place: The Geography of Art (2005), obecnie zajmuje się badaniami nad globalną historią sztuki.


Anu Allas

pracuje jako kurator działu sztuki powojennej w Muzeum Sztuki Kumu w Tallinie. Studiowała historię sztuki w Tallinie i pracowała w Estońskim Muzeum Sztuki oraz w Estońskiej Akademii Sztuki. W 2013 roku obroniła pracę doktorską w Freie Universität w Berlinie na temat praktyk eksperymentalnych w estońskiej sztuce i teatrze lat sześćdziesiątych XX wieku oraz rozpoczęła pracę nad swoim projektem habilitacyjnym dotyczącym retoryki neoawangardy.


László Beke

profesor w Akademii Sztuk Pięknych w Budapeszcie i wykładowca szeregu węgierskich instytucji edukacyjnych. Do 2011 roku dyrektor, a obecnie starszy pracownik naukowy Instytutu Historii Sztuki w Centrum Badań Humanistycznych (Węgierska Akademia Nauk, Budapeszt). Był wykładowcą na Université Lumière Lyon 2 (1988/89) i naczelnym kuratorem zbiorów XIX i XX wieku w węgierskiej Galerii Narodowej (1988-1995), a także dyrektorem Mucsarnok/Kunsthalle w Budapeszcie (1995-2000). Był kuratorem wielu wystaw (w tym Pawilonu Węgierskiego na weneckim Biennale w 1996 roku); jest autorem tekstów i książek na temat sztuki, teorii XX wieku o i czasów współczesnych. Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA), Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk, rad doradczych czasopism „Ars“ (Bratysława) i „Perspective“ (Paryż), zespołu redakcyjnego „Acta Historiae Artium“ (Budapeszt). Uhonorowany Nagrodą Széchenyi'ego Republiki Węgierskiej, Chevalier de l’ordre des Arts et des Lettres de la République Française, doktor honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Bukareszcie.


Amy Bryzgel

doktor historii sztuki na Uniwersytecie w Aberdeen; prowadzi zajęcia z zakresu sztuki współczesnej i nowoczesnej, ze szczególnym uwzględnieniem sztuki performatywnej. W 2013 roku opublikowała w domu wydawniczym IB Tauris pracę Performing the East: Performance Art in Russia, Latvia and Poland since 1980, natomiast w roku bieżącym monografię na temat łotewskiego artysty Miervaldisie Polisie, opublikowaną na Łotwie przez wydawnictwo Neputns. W tym roku także była współredaktorem specjalnego wydania „Centropa: Journal of Central European Architecture and Related Arts“ poświęconego sztuce performatywnej w regionie. Obecnie pracuje nad obszernym opracowaniem na temat sytuacji tego gatunku w Europie Środkowo-Wschodniej oraz na południu kontynentu.


Katarzyna Cytlak

dr, polska historyczka sztuki mieszkającą w Buenos Aires; jej badania koncentrują się na twórczości artystycznej Europy Środkowej w drugiej połowie XX wieku. Jej główne zainteresowania skupiają się wokół radykalnej i utopijnej architekturze okresu komunizmu. Obroniła pracę doktorską zatytułowaną „The Grey Utopias: architectural projects in Central Europe in the 1970’s.” w Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne. Obecnie jest pracownikiem naukowym Centrum Studiów Chińskich i Słowiańskich Uniwersytetu San Martin, a także Instytutu Badawczego Gino Germani Uniwersytetu w Buenos Aires w ramach projektu: „Entre el terror y la fiesta. Producciones artísticas y medios masivos en dictadura y posdictadura”.


Marina Dmitrieva

dr, od 1996 roku jest pracownikiem naukowym Centrum Historii i Kultury Europy Środkowowschodniej (GWZO) na Uniwersytecie w Lipsku. Była pracownikiem naukowym w Instytucie Historii Sztuki w Moskwie; prowadziła zajęcia na uniwersytetach we Fryburgu Bryzgowizjskim, Hamburgu i Bazylei. Jej obszary badań to modernizm i miejska kultura wizualna w Europie Środkowowschodniej oraz historiografia. Jej dorobek obejmuje następujące pozycje: Italien in Sarmatien (Stuttgart 2008); Krakau, Prag und Wien: Funktionen von Metropolen im frűhmodernen Staat (współredakcja z Karen Lambrecht) (Stuttgart 2000); Jüdische Kultur(en) im neuen Europa (współredakcja z Heidemarie Petersen) (Wiesbaden 2004); Kunst und Judentum. w: Geschichte der Kunst in Deutschland vom Expressionismus bis heute (München 2006); From Ethnography to Aesthetics: Theoretical Inheritance of Kultur-Lige and Jewish Artistic Discourse. w: Kultur-Lige. Artistic Avant-Garde of the 1910s and the 1920s (2007); Imaginationen des Urbanen (współredakcja z Arnoldem Bartetzkym i in.) (Berlin 2009); The Post-socialist City (współredakcja z Alfrunem Kliemsem) (Berlin 2010), Zwischen Stadt und Steppe. Künstlerische Texte der ukrainischen Moderne aus den 1910er und 1930er Jahren (Berlin 2012).


Aleš Erjavec

jest dyrektorem ds. badań w Instytucie Filozofii Centrum Badań Naukowych Słoweńskiej Akademii Nauk i Sztuk w Lublanie i profesorem estetyki w uniwersytetach w Lublanie i Primorsku (Koper). Był profesorem wizytującym na uczelniach w Nottingham, Hong Kongu, Uppsali, Santa Cruz, Polsce, RPA i Szanghaju. Jest autorem lub redaktorem kilkunastu książek na temat estetyki, teorii krytycznej, historii kultury, historii sztuki współczesnej i teorii kultury wizualnej. Wśród nich należy wymienić: Ideology and Art of Modernism (Lublana 1988, Sarajewo 1991), Towards the Image (Lublana 1996, Jilin 2002), Postmodernism and the Postsocialist Condition. Politicized Art under Late Socialism (red.; Berkeley 2003, Taipei 2009), Postmodernism, Postsocialism, and Beyond (Newcastle 2008, Kaifeng, forthcoming), Love at Last Sight (Lublana 2004, Belgrad 2013), Aesthetic Revolutions (red.; Durham, w przygotowaniu), itd. Były prezes Słowiańskiego Towarzystwa Estetycznego (1984-1999 and 2005-2011) oraz Międzynarodowego Towarzystwa Estetycznego (1998-2001).


Éva Forgács

profesor historii sztuki w Art Center College of Design w Pasadenie. Wykładała na Uniwersytecie László Moholy-Nagy'ego i Uniwersytecie Eötvös Loránda w Budapeszcie; była profesorem wizytującym na UCLA i College of Santa Fe, a także starszą wykładowczynią OTIS College of Art and Design w Los Angeles. Była współkuratorką (wraz z N. Perloffem) wystawy „Monuments of the Future: Designs by El Lissitzky“ w Getty Research Institute in 1998 roku. Jest redaktorką w nowojorskim czasopiśmie naukowym „Centropa“, gdzie odpowiada za dział recenzji. W latach 2012-2013 przebywała na stypendium EURIAS w Institut für die Wissenschaften vom Menschen w Wiedniu. Wśród książek jej autorstwa należy wymienić: The Bauhaus Idea and Bauhaus Politics (1991, CEU Press 1995), László Fehér (Budapeszt, 1998), Between Worlds: A Sourcebook of Central European Avant-Gardes (współredakcja z T. O. Bensonem, MIT Press, 2002), oraz dwa zbiory esejów. Publikuje eseje i recenzje w czasopismach naukowych, pracach zbiorowych i katalogach.


Maja & Reuben Fowkes

historycy sztuki i kuratorzy; ich zainteresowania skupiają się na związkach sztuki i ekologii, czemu dają wyraz w wydarzeń, których są kuratorami, a także w udziale w sympozjach i piśmiennictwie; zajmują się ideą i praktyką tzw. zielonego kuratorstwa, naturalną historią sztuki oraz zrównoważonym rozwojem sztuki współczesnej.

Ich praca skupia się także na teorii i estetyce sztuki Europy Wschodniej, począwszy od sztuki w epoce komunizmu, a skończywszy na współczesnych odpowiedziach artystów na zmiany, które niesie ze sobą globalizacja.

Maja obroniła a doktorat na University College of London; jej praca nosi tytuł Central European Neo-Avantgarde Art and Ecology under Socialism; w Reuben obronił doktorat na Uniwersytecie; jego praca dotyczyła pomników socrealizmu w powojennej Europie Wschodniej. Maja jest autorką książki The Green Bloc: Art and Ecology under Socialism (CEU Press, w przygotowaniu).

Ich aktualne działania obejmują wystąpienie na dorocznej konferencji Stowarzyszenia Historyków Sztuki w Londynie (kwiecień 2014) na temat planetarnej świadomości w państwowym socjalizmie, a także artykuł pt. Green Critique in a Red Environment, który ukaże się w czerwcowym numerze „Art Margins Journal“; obecnie są także słuchaczami rocznej Szkoły Rzecznej nad Dunajem, gdzie uczestniczą w programie na temat sztuki i zrównoważonego podejścia do środowiska naturalnego.

Ich praca wykracza poza Budapeszt i Londyn dzięki platformie Translocal Institute

(www.translocal.org).


Tomasz Grusiecki

doktorant w Instytucie Historii Sztuki i Studiów nad Komunikacją na Uniwersytecie McGilla w Montrealu. Uzyskał tytuł licencjata i magistra historii sztuki w University College of London; posiada także tytuł Master of Research w dziedzinie historii uzyskany w Europejskim Instytucie Uniwersyteckim we Florencji. Projekt autora (zatytułowany Globalising the Periphery: Poland-Lithuania and its Cross-Cultural Interactions with the World, 1587-1668) jest analizą polsko-litewskiej produkcji artystycznej i konsumpcji sztuki w XVI i XVII wieku jako części większej sieci wymiany handlowej i kulturalnej zachodzącej w nowym globalizującym się świecie wczesnego modernizmu. Poprzez takie podejście do tematu, autor próbuje przeciwstawić panujące powszechnie poglądy na temat peryferii artystycznych i wywołać dyskusję na temat przyczyn wykluczenia Europy Środkowo-Wschodniej z hegemonicznych historiografii sztuki u progu nowożytności.


Beata Hock

posiada tytuł doktora z zakresu porównawczych studiów genderowych; obecnie jest pracownikiem naukowym w Lipskim Centrum Historii i Kultury Europy Środkowo-Wschodniej, gdzie angażuje się w działania grupy badawczej poświęconej tematyce transnacjonalizacji i tożsamości kulturowych. Jej obszar badawczy i dydaktyczny obejmuje historię sztuki, feministyczną teorię kultury i kulturowe wymiary globalnej zimnej wojny. Oprócz artykułów naukowych opublikowanych w międzynarodowych czasopismach, Beata Hock jest autorką monografii pt. Gendered Creative Options and Social Voices: Politics, Cinema, and the Visual Arts in State-Socialist and Post-Socialist Hungary (Stuttgart, 2013).


Klara Kemp-Welch

wykłada XX-wieczny modernizm w Instytucie Courtaulda w Londynie, gdzie prowadzi kurs magisterski na temat Countercultures: Alternative Art in Eastern Europe and Latin America 1959-1989 oraz kursy licencjackie poświęcone sztuce Europy Wschodniej i okresu zimnej wojny. Ukończyła University College of London oraz studia w Instytucie Studiów Słowiańskich i Wschodnioeuropejskich na Uniwersytecie Londyńskim, gdzie w roku 2008 obroniła doktora z historii sztuki. Jej najnowsze publikacje to: Antipolitics in Central European Art. Reticence as Dissidence under Post-Totalitarian Rule 1956-1989 (London: IB Tauris, 2014), Autonomy, Solidarity, and the Antipolitics of NET [w:] B. Czubak (red.), SIEC - Sztuka dialogu (Warszawa: Fundacja Profil, 2013), Impossible Interviews with Ceausescu: Ion Grigorescu and the Dialogic Imagination, [w:] A. Serban (red.), Ion Grigorescu. The Man with a Single Camera (Berlin: Sternberg Press, 2013), wraz z C. Freire (red.), ARTMargins #2, artykuł w dziale specjalnym poświęconym sieciom artystycznym w Europie Wschodniej i Ameryce Łacińskiej (czerwiec-październik 2012),
oraz Art Documentation and Bureaucratic Life: The 'Case' of the Studio of Documentation, Activities and Propagation, [w:] L. Ronduda i G. Schollhammer (red.), Kwiekulik (Vienna: JPR Ringier, 2012). Od roku 2009 stypendystka Leverhulme Trust, Arts and Humantities Research Council oraz Stowarzyszenia im. Igora Zabla na rzecz Kultury i Teorii. Obecnie kończy pracę nad monografią pt. Networking the Bloc. International Relations and Experimental Art in Eastern Europe 1968-1989.

 


Krista Kodres

profesor w Instytucie Historii Sztuki Estońskiej Akademii Sztuki w Tallinie oraz pracownik naukowy Instytutu Historii na Uniwersytecie w Tallinie. Jest kierowniczką studiów doktoranckich w Instytucie Historii Sztuki i członkinią zarządu studiów doktoranckich uniwersytetów estońskich. Jej obszary badań to: historia i teoria sztuki i architektury regionu Morza Bałtyckiego we wczesnej epoce nowożytnej; historia estońskiej architektury i projektowania w okresie sowieckim; historia i teoria piśmiennictwa z zakresu historii sztuki. Jest autorką licznych publikacji m.in.: Short History of Estonian Art (2000, współautorka), Beautiful House and Room (2001), History of Estonian Art, tom 2, lata 1520-1770 (2005, redaktorka i autorka); Presenting Oneself. The Early Modern Tallinn (Reval) Citizen and His House (2014). Artykuły w publikacjach zbiorowych: Art History and Visual Studies in Europe. Transnational Discourses and National Frameworks. Pod red. M. Rampley T. Lenain H. Locher, i in. Boston: Brill Academic Publishers, 2012. -  Kodres, Krista, Mickunaite, Giedrè, Pelše, Stella. Cultures of Interruptions. Art History in the Baltic States: Estonia, Latvia and Lithuania (s. 249-274). Prof. Kodres jest również redaktorką naczelną wydawnictwa History of Estonian Art (6 tomów) oraz członkinią zarządu estońskiego czasopisma akademickiego „Studies in Art and Architecture“.


Katarzyna Murawska-Muthesius

doktor,wykładowca na Wydziale Historii Sztuki Birkbeck College na Uniwersytecie Londyńskim. Przed przyjazdem do Wielkiej Brytanii była główną kuratorką zbiorów malarstwa włoskiego w Muzeum Narodowym w Warszawie i zastępcą dyrektora muzeum w latach 2009-2011. Była profesorem wizytującym w Institut für Kunst-und Bildgeschichte na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie w 2009 roku oraz w latach 2013-2014 (u profesora Rudolfa Arnheima). Jej publikacje książkowe obejmują: Europäische Malerei aus dem Nationalmuseum Warschau (1988); Trionfo barocco (1990); Borders in Art: Revisiting Kunstgeographie (2000); National Museum in Warsaw Guide: Galleries and Study Collections (2001)]; Jan Matejkos Battle of Grunwald: New Approaches (2010); oraz Kantor was Here: Tadeusz Kantor in Great Britain (2011). Obecnie jest współredaktorką (wraz z Piotrem Piotrowskim) zbioru esejów pt. Od krytyki muzeum do muzeum krytycznego.

 


Kristóf Nagy

uzyskał tytuł licencjata z historii sztuki w Eötvös Loránd University w Budapeszcie oraz z handlu i marketingu w Corvinus University; w 2010 roku ukończył College for Advanced Studies in Social Theory w Budapeszcie. W latach2011-2012 otrzymał Erasmus Scholarship La Sapienza – Università di Roma. Inne działania akademickie: w 2011 roku brał udział w Narodowym Konkursie Naukowym dla Studentów. Artykuł konkursowy: Museum management (nagroda specjalna); w 2013 roku przedstawił artykuł The influence of the Soros Foundation on the Hungarian art scene at the 1980s w Narodowym Konkursie Naukowym dla Studentów. Kurator wystawy Crossing the Museums borders, Galeria Barckstage, Budapeszt. Jesienią 2013 roku podczas konferencji The ways of the Art History II wygłosił referat The Soros Foundation and the Artistic Archivation. Jest redaktorem bibliografii na temat teorii krytycznych i lokalności. „Ars Hungarica“, nr 3 (2013).


Bojana Pejić

doktor historii sztuki. W latach 1977-1991, kuratorka w Studenckim Centrum Kultury Uniwersytetu w Belgradzie. Pisze o sztuce współczesnej od początku lat siedemdziesiątych XX wieku. Od 1991 roku mieszka w Berlinie. Jej publikacje poświęcone są takim postaciom, jak Marina Abramovic, Valie Export, Jochen Gerz, czy Sanja Iveković. Jej teksty teoretyczne publikowane są w Niemczech, Austrii, Polsce, Japonii, Wielkiej Brytanii i innych krajach.  W maju 2005 roku obroniła doktorat zatytułowany The Communist Body: Politics of Representation and Spatialization of Power the SFR Yugoslavia (1945-1991) na Uniwersytecie im. Carla von Ossietzky'ego w Oldenburgu. W roku 2003 była profesorem wizytującym na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie, a w latach 2006-2007 w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu w Oldenburgu. Była profesorem wizytującym w Central European University (Gender Studies) zimą 2013 roku.


Magdalena Radomska

jest doktorem historii sztuki, zajmuje się historią sztuki post-marksistowskiej i historią filozofii, jest adiunktem na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, autorką tekstów opublikowanych w ośmiu językach.; otrzymała stypendium w Instytucie Courtaulda w Londynie, Węgierskiej Akademii Nauk w Budapeszcie i w Uniwersytecie im. Loránda Eötvösa w Budapeszcie. W roku 2009 była dyrektorką i wykładowczynią kursu pt. „Pisarstwo humanistyczne po upadku komunizmu“ na Uniwersytecie Europy Środkowej w Budapeszcie. Niedawno ukazała się jej książka Polityka kierunków neoawangardy węgierskiej (1966/80). Obecnie Radomska jest zaangażowana w badania nad sztuką postkomunistyczną w postkomunistycznej Europie i krytyką kapitalizmu w sztuce (książka: Mnogi podmiot. Sztuka i kryzys po 2008 r.); pracuje nad monografią na temat postmarksizmu. Jest członkinią polskiej i węgierskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki oraz redaktorką magazynu „Czas Kultury“. 


Jörg Scheller

jest historykiem sztuki, dziennikarzem i muzykiem mieszkającym w Bernie. Obecnie jest kierownikiem studiów magisterskich w zakresie fotografii na Uniwersytecie Sztuki w Zurichu (ZHdK). W roku 2011 uzyskał stopień doktora za pracę na temat mitu Arnolda Schwarzeneggera, rok później został stałym wykładowcą ZHdK. W swoich badaniach koncentruje się na kulturze fizycznej ze szczególnym uwzględnieniem kulturystyki, a także na historii wystawiennictwa, w szczególności biennale oraz kulturze i muzyce popularnej, w szczególności na heavy metalu. W roku 2013 był kuratorem Salon Suisse, oficjalnego programu szwajcarskiego uczestnictwa w 55. Biennale Sztuki w Wenecji. Jego eseje i recenzje publikowane są w „Die Zeit“, „Süddeutsche Zeitung“, „Frankfurter Allgemeine Zeitung“, „Neue Zürcher Zeitung“, „Stuttgarter Nachrichten“, „frieze d/e“.


Eszter Szakács

kuratorka i badaczka mieszkającą w Budapeszcie. Studiowała historię sztuki i amerykanistykę. Obecnie pracuje w The Contemporary Art Organization tranzit.hu w Budapeszcie zajmującą się sztuką współczesną. Od roku 2011 kierowała w tranzit.hu projektem Pseudo Race Group „Liberagility“ (2012); ponadto, jest redaktorką i aktywnym członkiem grupy roboczej długofalowego projektu badawczego Curatorial Dictionary (http://tranzit.org/curatorialdictionary/). Gościnnie wykłada w Instytucie Teorii Sztuki i Studiów Kuratorskich na Akademii Sztuk Pięknych w Budapeszcie na temat praktyki i dyskursu działalności kuratorskiej na Węgrzech i w Europie Wschodniej po 1989 roku. Wcześniej pracowała w Mucsarnok/Kunsthalle w Budapeszcie jako zastępca kuratora (2008-2010).


Andrzej Szczerski

wykładowca w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Wykładał gościnnie na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem (2003) i na Uniwersytecie St Andrews w Szkocji (2004). Prezes polskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA (od 2009) i wiceprezes AICA International (od 2013). Autor m.in. Wzorce tożsamości. Recepcja sztuki brytyjskiej w Europie Środkowej około roku 1900 (Kraków 2002) oraz Modernizacje. Sztuka i architektura w nowych państwach Europy Środkowo-Wschodniej 1918-1939 (Łódź 2010). Kurator wystaw Modernizacje 1918-1939. Czas przyszły dokonany w Muzeum Sztuki w Łodzi (2010) oraz współkurator The Power of Fantasy. Modern and Contemporary Art from Poland w Centrum Sztuk Pięknych BOZAR w Brukseli (2011).

 


Piotr Piotrowski

profesor zwyczajny w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz były dyrektor tej jednostki w latach 1999-2008. Pracownik naukowy Instytutu Studiów Europy Wschodniej i Południowo-Wschodniej na Uniwersytecie Ludwiga Maximilliana w Monachium oraz na Uniwersytecie w Ratyzbonie. Były dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie (2009-2010); profesor wizytujący na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie (2011-2012), Uniwersytecie Warszawskim (2011, 2012-2013), Bard College w Stanach Zjednoczonych (2001), Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie (2003); stypendysta CASVA w stanie Waszyngton (1989-1990), Instytutu Studiów Zaawansowanych na Uniwersytecie Princeton (2000), Collegium Budapest (2005-2006), oraz w Clark Art Institute (2009). Jest autorem kilkunastu książek, w tym: Znaczenia modernizmu (1999,2011), W cieniu Jałty  (2009), Sztuka według polityki (2007),  Muzeum krytyczne (2011), Sztuka i demokracja w postkomunistycznej Europie (2012). W roku 2010 Piotrowski otrzymał Nagrodę Igora Zabla w dziedzinie kultury i teorii (Barcelona).

 


Joanna Sokołowska

jest kuratorką w Muzeum Sztuki w Łodzi. W swojej pracy koncentruje się na napięciach pomiędzy sztuką, gospodarką i polityką na tle obecnych przemian w warunkach pracy. Interesuje się także ewolucją pojęć „centrum“ i „peryferia“ oraz artystycznymi aspektami tłumaczenia. Wśród jej projektów kuratorskich należy wymienić: „Hüseyin Bahri Alptekin. Zajścia, zdarzenia, okoliczności, przypadki, sytuacje”; „Oczy szukają głowy do zamieszkania”; „Robotnicy opuszczają miejsca pracy”, Muzeum Sztuki w Łodzi; „Accretions”, Galerija Škuc, Lublana; „Inne miasto, inne życie”, Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa.