Romantyzm i jego interpretacje jako preludium do nowoczesności

27-28 września 2018

Michał Haake

Historyk sztuki, pracownik Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Obszar badań: dzieje malarstwa, rzeźba nowoczesna, filozofia sztuki. Autor książek: "Portret w malarstwie polskim na progu nowoczesności" (2008), "Figuralizm Aleksandra Gierymskiego" (2015). Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki i Polskiego Towarzystwa Karla Jaspersa.


Jacek Jaźwierski

Historyk sztuki, adiunkt w Instytucie Sztuk Pięknych UJK. Ukończył historię sztuki na KUL, gdzie w 2004 roku obronił pracę doktorską poświęconą teorii sztuki Sir Joshuy Reynoldsa. Stypendysta Paul Mellon Center for Studies in British Art oraz Andrew W. Mellon Fellow w Instytucie Warburga. Jego zainteresowania badawcze obejmują brytyjską teorię sztuki i estetykę natury, podróże artystyczne, teorie recepcji malarstwa i dzieje powinowactwa sztuk. Opublikował m.in.: Natura i historia. Sir Joshuy Reynoldsa wizja sztuki europejskiej i, jako tłumacz, Joshua Reynolds. Pisma o sztuce. Tłumaczył też Addisona, Thomasa Graya i Blake’a. Ostatnio pod jego redakcją (wraz z Paulem Taylorem) ukazała się książka The Visual Culture of Holland in the Seventeenth and Eighteenth Centuries and its European Reception. Obecnie prowadzi badania nad rolą wyobraźni w teorii sztuki Franciska Juniusa.


Piotr Juszkiewicz

Historyk sztuki, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wykładowca w Instytucie Historii Sztuki UAM. Wśród obszarów jego zainteresowań są sztuka XX wieku, sztuka współczesna i krytyka artystyczna XVIII–XX wieku. Stypendysta Cambridge University, The Getty Grant Program, Rochester University, Edinburgh University. Jest redaktorem licznych publikacji, m.in. Melancholia Jacka Malczewskiego (Poznań, 1998), Perspektywy współczesnej historii sztuki, (Poznań 2009), a także autorem książek: Wolność i metafizyka. O tradycji artystycznej twórczości Marcela Duchampa (Poznań, 1995), Od rozkoszy historiozofii do gry w nic. Polska krytyka artystyczna czasu odwilży (Poznań, 2005) oraz Cień modernizmu (Poznań, 2013).


Ryszard Kasperowicz

Profesor w Zakładzie Teorii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego. Absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie pracował w latach 1992-2014 (magisterium 1992, doktorat 1999, habilitacja 2006, tytuł profesora 2013). Dyrektor tamtejszego Instytutu Historii Sztuki w latach 2006-2012. Jego zainteresowania badawcze to problemy teorii sztuki i estetyki XVIII-XIX wieku (przede wszystkim w Anglii i Niemczech) oraz dziejów metody i metodologii historii sztuki jako dyscypliny humanistycznej. Laureat konkursu im ks. prof. Szczęsnego Dettloffa przyznawanego przez Stowarzyszenie Historyków Sztuki oraz nagrody Fundacji im. ks. Janusza Pasierba. nominowany do Nagrody im. Jana Długosza. Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Książki: Berenson i mistrzowie odrodzenia. Przyczynek do postawy estetycznej Bernarda Berensona, Kraków: Aureus 2001 Zweite, ideale Schöpfung. Sztuka w myśleniu historycznym Jacoba Burckhardta, Lublin: KUL 2004 Figury zbawienia? Idea „religii sztuki” w wybranych koncepcjach artystycznych XIX stulecia, Lublin: TN KUL 2010


Łukasz Kiepuszewski

Ukończył malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu oraz historię sztuki w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie aktualnie pracuje. Autor książki Obrazy Cézanne’a. Między spojrzeniem a komentarzem (2004) oraz studiów poświęconych teorii obrazu (m.in. Gilles’owi Deleuze’owi) i XX-wiecznemu malarstwu (m.in. Pollock, Morandi, Rothko, Potworowski, Cybis). Redaktor tomu Historia sztuki po Derridzie (2006). W roku 2013 ukazała się rozprawa habilitacyjna Niewczesne obrazy. Nietzsche i sztuki wizualne.


Magdalena Kunińska

Absolwentka historii sztuki i filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 2012 uzyskała tytuł doktora po przedstawieniu i obronie pracy dotyczącej początków historii sztuki w Polsce ujętych w paradygmacie dziedziny stworzonym przez Mariana Sokołowskiego. W tym samym roku otrzymała za tę pracę Nagrodę im. Ks. prof. Szczęsnego Dettlofa.


Marta Leśniakowska

Historyczka sztuki, prof. ndzw. dr hab., pracownk naukowy Instytutu Sztuki PAN i Instytutu Historii Sztuki i Kultury UPJP2, wykładowca akademicki, specjalizuje się w problematyce nowoczesnej architektury i kultury wizualnej w perspektywie transdyscyplinarnej. Autorka dziesięciu książek oraz wielu tekstów naukowych i krytycznych, publikowanych m.in. w „Tekstach Drugich”, „Kontekstach”, „Modusie”, „Biuletynie Historii Sztuki”, „Roczniku Historii Sztuki”, „Miejscu“, „Nowych Książkach”, publikacjach zbiorowych i katalogach wystaw. Juror i kurator kilku wystaw. Członek zespołów eksperckich MNiSW, NCN, NPRH, MKiDN, Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej, Rad Programowych (m.in. dwukrotnie Narodowej Galerii Sztuki Zachęta), oraz fundacji zajmujących się współczesną kultur artystyczną (Profile, Centrum Architektury, Kultura Miejsca). Odznaczona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego srebrnym Medalem Zasłużona Kulturze Gloria Artis (2014). Oprócz pracy naukowej uprawia fotografię, prezentowaną i nagradzaną  na wystawach w kraju i za granicą (prace w kolekcjach prywatnych i publicznych, w tym w  Muzeum Narodowym we Wrocławiu). Mieszka w Warszawie.


Marcin Pastwa

Historyk sztuki, adiunkt w Katedrze Historii Sztuki Nowoczesnej w Instytucie Historii Sztuki KUL. W 2006 roku obronił pracę doktorską Vir pictor. Problemy autonomii obrazu w pismach Maxa Imdahla. Głównym problemem badawczym jest dlań rozpoznanie i analiza problematyki funkcjonowania obrazu w sztuce i w historii sztuki z perspektywy metodologicznego zwrotu do obrazu – Iconic Turn, Bildwissenschaften. Szczególne miejsce w tym obszarze refleksji zajmuje zbadanie wpływu nowych technologii i eksperymentów formalnych na sposób wykorzystania obrazów i ich funkcje w nowoczesnym społeczeństwie (kultura, sztuka, wiedza).


Aleksandra Skrabek


Historyczka sztuki, doktorantka w Instytucie Historii Sztuki KUL. Zajmuje się związkami między sztuką i medycyną. Publikowała w Kresach, O.pl i Roczniku Historii Sztuki. Kuratorka wystaw, koordynatorka wydarzeń artystycznych i konferencji naukowych w Galerii Labirynt w Lublinie, organizatorka wykładów poświęconych sztuce współczesnej oraz kursów skierowanych do studentów. W 2015 r. nagrodzona Nagrodą Prezydenta Miasta Lublina za upowszechnianie kultury.


Lech Trzcionkowski


Katarzyna Weinper

Historyczka sztuki i filolożka; doktorantka w Instytucie Historii Sztuki KUL, gdzie przygotowuje pracę na temat postawy krytyczno-estetycznej Mario Praza, włoskiego literaturoznawcy i krytyka sztuki. Absolwentka Wydziału Humanistycznego UMCS (Filologia polska) oraz studiów podyplomowych w Instytucie Historii Sztuki KUL (Muzealnictwo i ochrona zabytków). W kręgu zainteresowań badawczych znajdują się: teoria literatury i sztuki, literatura dziecięca oraz dawna i współczesna książka techniczna. Od 10 lat zawodowo związana z Biblioteką Politechniki Lubelskiej.